เมนู

พระวินัยปิฎก ปริวาร [ภิกขุวิภังค์] 2. กตาปัตติวาร 5. ปาจิตติยกัณฑ์ 1. มุสาวาทวรรค
4. เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ
5. ต้องอาบัติปาจิตตีย์ เพราะกล่าวเท็จทั้งที่รู้
ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้ต้องอาบัติ 5 อย่างเหล่านี้

2. โอมสวาทสิกขาบท
ภิกษุกล่าวเสียดสี ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กล่าวเสียดสีอุปสัมบัน(ภิกษุ) ต้องอาบัติปาจิตตีย์
2. กล่าวเสียดสีอนุปสัมบัน(ผู้มิใช่ภิกษุ) ต้องอาบัติทุกกฏ

3. เปสุญญสิกขาบท
ภิกษุกล่าวส่อเสียด ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กล่าวส่อเสียดอุปสัมบัน ต้องอาบัติปาจิตตีย์
2. กล่าวส่อเสียดอนุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ

4. ปทโสธัมมสิกขาบท
ภิกษุสอนอนุปสัมบันให้กล่าวธรรมแข่งกันเป็นบท ๆ ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กำลังสอนให้กล่าว ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. ต้องอาบัติปาจิตตีย์ทุก ๆ บท

5. สหเสยยสิกขาบท
ภิกษุนอนร่วมกันกับอนุปสัมบัน เกิน 2-3 คืน ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กำลังนอน ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. เมื่อนอนแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์

6. ทุติยสหเสยยสิกขาบท
ภิกษุนอนร่วมกันกับมาตุคาม ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ

{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : 8 หน้า :135 }


พระวินัยปิฎก ปริวาร [ภิกขุวิภังค์] 2. กตาปัตติวาร 5. ปาจิตติยกัณฑ์ 1. มุสาวาทวรรค
1. กำลังนอน ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. เมื่อนอนแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์

7. ธัมมเทสนาสิกขาบท
ภิกษุแสดงธรรมแก่มาตุคามเกิน 5-6 คำ ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กำลังแสดง ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. ต้องอาบัติปาจิตตีย์ทุก ๆ บท

8. ภูตาโรจนสิกขาบท
ภิกษุบอกอุตตริมนุสสธรรมที่มีจริงแก่อนุปสัมบัน ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กำลังบอก ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. เมื่อบอกแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์

9. ทุฏฐุลลาโรจนสิกขาบท
ภิกษุบอกอาบัติชั่วหยาบของภิกษุแก่อนุปสัมบัน ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กำลังบอก ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. เมื่อบอกแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์

10. ปฐวีขณนสิกขาบท
ภิกษุขุดดิน ต้องอาบัติ 2 อย่าง คือ
1. กำลังขุด ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม
2. ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ทุก ๆ คราวที่ขุด
มุสาวาทวรรคที่ 1 จบ

{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : 8 หน้า :136 }